شنیدی که دلم گفت بمان، ایست نرو

            به خدا وقت خداحافظی نیست نرو

نکند فکر کنی در دل من مهر تو نیست

            گوش کن ، نبض دلم ، زمزمه اش چیست نرو

حجم شب طی شد و من پشت سرت داد زدم

            که بمان زندگی ام عشق توست نرو

 من غروب عشق خود را در نگاهت دیده ام

من بنای آرزوها را ز هم پاشیده ام

آنچه من باید بفهمم آن زمان فهمیده ام

در دل خود من به عشق پوچ تو خندیده ام

به جای نم به چشمم رود دادند

                  به آهم شعله جای دود دادند

مرا هیچ از نصیبم گله ای نیست

                  خلایق هرچه لایق بود دادند

       در فراقش این دل من بینوایی می کند

او برفت و پشت و پا زد بر دل و دنیای من

       کار دل را بین که بهرش بیقراری می کند

ای کاش دلم اسیر و بیمار نبود

در بند نگاه او گرفتار نبود

من ، عاشق و او زعشق من بی خبر است

ای کاش دل و دلبر و دلدار نبود

آنکه ویران شده از یار مرا میفهمد

             آنکه تنها شده بسیار ، مرا میفهمد

چه بگویم که چنان از تو فرو ریخته ام

            که فقط ریزش آوار مرا میفهمد

در باغ دلم جوانه ای باید و نیست

             شوق غزل ، ترانه ای باید و نیست

خواهم که تو را بینم اما چه کنم

             دیدار تو را بهانه ای باید و نیست

نميخواهم به جزمن دوست دار ديگري باشي

                نميخواهم براي لحظه اي حتي به فكر ديگري باشي

 نميخواهم صفاي خنده ات را ديگري ببيند

                نميخواهم كسي نامش،برلبهاي توبنشيند

 نميخواهم به غيرازمن بگيرد دست تودستي

                نميخواهم كسي يارت شود درراه اين هستي

کاش میشد با تو بودن را نوشت

                    تا که زیبا را کشید بر هر چه زشت

کاش می شد روی این رنگین کمان

                     می نوشتم تا ابد با من بمان

فقط او را صدا کردم نیامد          تمام شب دعا کردم نیامد

به من گفت  باید با وفا بود        به عهدش هم وفا کردم نیامد

ای معنای انتظار ، یک لحظه بایست

                     دیوانه شدن به خاطرت کافی نیست

یک لحظه بایست و یک جمله بگو

                      تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست ؟

داری کم کم نگاتو میدزدی از من                  تو نباشی میمیرم به جونت قسم

واسه چشای نازت میشه از جون گذشت      مگه میشه از عشق تو آسون گذشت

                     غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنم

                                          تا ابد با درد و رنج خویش خلوت می کنم

                      رفتی و با رفتنت کاخ دلم ویرانه شد

                                          من در این ویرانه ها احساس غربت می کنم

            گلبرگ دلم رفت چرا من نروم

                          تنهایی من رفت چرا من نروم

          از دوری عشق تو دگر می میرم

                         تنها مگذار مرا که بی تو من می میرم

بعد از تو دگر به زندگی کردم پشت

                     من ماندم و حلقه طنابی در مشت

بگذار که فردای سحر میشنوی

                   دیروز غروب عاشقی خود را کشت